Prawdziwa zima na dwóch kółkach

Zdarzyło mi się już parę razy jeździć po świeżym śniegu.

Frajda naprawdę jest, zwłaszcza, gdy jest to miękki śnieg, bez lodu, przy lekko ujemnej temperaturze.

Pierwszy raz jednak porwałem się na rundkę po obrzeżach miasta w trakcie opadu, gdy nawierzchnię pokryła kilku- a miejscami kilkunastocentymetrowa warstwa białego puchu.

Póki co nie zmieniam zdania, że jazda na rowerze to jest coś, co mnie kręci ale przyznam, że dzisiaj miejscami było ciężko.

Tam, gdzie dotarł jakiś pług albo mały spychacz i droga czy ścieżka była z grubsza odśnieżona to poza tym, że pedałowało się nieporównywalnie trudniej niż na gołym asfalcie, to przemieszczanie się do przodu z jakąś akceptowalną prędkością było możliwe.

Przejechałbym pewnie tak, jak to do tej pory bywało w zimowe dni swoje 15, 20 a może i 30km ale poczucie przyjemnej podróży urodziło w mojej głowie karkołomny pomysł, by odbić w mniej uczęszczaną drogę.

Dwie, lekko wyrzeźbione przez jakiś samochód koleiny a po środku wysoka, śnieżna wyspa. Dodatkowo, żeby dodać pikanterii sytuacji, w której się znalazłem, gdy droga zaczęła biec pod górę okazało się, że owe koleiny, w których znalazłem sobie jedyny możliwy tor jazdy, pokryła już cienka warstwa lodu.

Nie wiem czy za późno już było na odwrót czy po prostu podświadomie założyłem sobie, że nie zawrócę ale im dalej byłem od głównej drogi, tym jazda stawała się coraz trudniejsza.

Nieregularny kształt koleiny, w której musiałem się poruszać, co chwilę powodował uślizgiwanie się tylnego koła.

Mimo tego, o ile udawało się utrzymać przednie koło we właściwym kierunku, konsekwentnie, choć mozolnie parłem naprzód.

Kolejny skręt a śnieg stawał się coraz głębszy.

W dodatku, by obrać właściwy kurs tym razem musiałem przez kilkaset metrów, może kilometr zmagać się ze śniegiem prószącym prosto w twarz. Na szczęście bez wiatru.

Poczułem się wtedy, jak uczestnik jakiejś survivalowej wyprawy, który chce udowodnić sobie i światu, że prawdziwa pasja nie zna żadnych granic.

Co chwilę traciłem równowagę i choć nie przewróciłem się ani razu to po każdym zatrzymaniu wielokrotnie próbowałem ruszyć z miejsca, bo nawet przy delikatnym naciskaniu na pedały, tylne koło kręciło się w miejscu, jakby było zrobione z idealnie gładkiego materiału.

Pokonanie zaledwie pięciokilometrowego odcinka poza główną drogą zajęło mi prawie pół godziny.

Jakąż ulgą było po tych pięciu kilometrach wjechać znowu na drogę również pokrytą śniegiem ale trochę mniej intensywnie i do tego wymieszanym z piachem i solą.

Przyszła mi wtedy do głowy taka prosta refleksja, że jeśli kiedykolwiek w życiu wydaje się nam, że jest źle, przypomnijmy sobie czy nigdy wcześniej nie zdarzyło się, że było gorzej a jednak jakoś to przeżyliśmy.

Warto chyba pamiętać i zawsze sobie powtarzać, że, nawet gdy wszystko dzieje się zgodnie z jakimś akceptowalnym planem ale nie spełniają się najlepsze marzenia a fortuna jakoś nie chce do nas przyjść, to trzeba cieszyć się tym, co mamy.

Trudno mieć to stale w pamięci, bo tak a nie inaczej działa ludzka psychika.

Ale przecież wiele rzeczy w życiu trzeba robić wbrew naturalnym skłonnościom i nie zawsze tak, jak jest łatwiej.

Tak filozoficznie nastroiła mnie dzisiejsza wyprawa…

http://www.facebook.com/maciekface

W pełni rowerowy październik zaliczony!
Postanowienie zaliczenia 31 przejazdów było tak silne, że nieistotna była pogoda, pora dnia czy nawet stan zdrowia.
Zdarzył się jeden dzień z nieprzyjemnym bólem kolana, dwa czy trzy dni z ewidentną infekcją wirusową a także chyba ze dwa dni jazdy w rzęsistym, zimnym deszczu.
Motywacja jest jednak kluczem do sukcesu.
W wielu dziedzinach.
A w listopadzie już tylko czysta przyjemność będzie mogła mnie skłonić do przejechania paru kilometrów, chociaż zaspokajanie własnych przyjemności też może być filozofią życia.
Wiem nawet, że istnieje pojęcie, które w filozofii określa taki styl życia.

100km pękło z hukiem otwieranego szampana!

Ależ jestem z siebie dumny!
Duma tak mnie rozpiera, że wydaję się być trochę szerszy niż normalnie.
A ileż nowych doświadczeń nabrałem, ile dowiedziałem się na temat swoich możliwości i ograniczeń, nie sposób nie docenić.

A jeszcze nie tak dawno byłem przekonany, że mogę w ciągu dnia, na rowerze, pokonać trasę Lublin-Warszawa (ok. 170km).
W ciągu dnia a więc z kilkoma przerwami 5-10 minut a może i dłuższymi.
Ale dzisiaj wiem, że chcieć to nie zawsze znaczy móc.
O ile zmęczenie dałoby się może jakoś opanować to pomijanie wszystkich czynników zewnętrznych jest kardynalnym błędem. Jakże łatwo przekonałem się dzisiaj, że wystarczy w trakcie trasy doświadczyć kompilacji paru niesprzyjających czynników, by z zakładanej wcześniej wydajności stracić 20%, 30% a czasem pewnie i więcej.
Ostatnie 20km w przeważającej części jazda pod górę, przy wietrze dokładnie prosto w twarz i do tego w „prawie normalnym” ruchu ulicznym to autentycznie koszmar.
KOSZMAR, który skutecznie odbierał mi chęć do kontynuowania jazdy.
Gdy zastanawiałem się czy może być gorzej, zaczął kropić deszcz. Na szczęście na kropieniu się skończyło.
Gdybym miał rozpoczynać trasę w takich warunkach to pewnie bym zawrócił ale dzisiaj, mimo tylu cholernie utrudniających jazdę czynników, musiałem, po prostu, dojechać do celu.
Musiałem jakoś wrócić.
I chyba tylko ten warunek pchał mnie powolutku naprzód.
Nawet sympatyczny Samsung, który pozwala mi utrwalać moje trasy, przez ostatnią godzinę jazdy, odzywał się co chwilę sygnalizując, że brakuje mu energii do dalszej pracy.
Nie dość więc, że pod górę i pod wiatr to jeszcze z ciągłą świadomością, że najlepszy, jak dotąd, wynik może najzwyczajniej przepaść, jeśli tylko telefon nagle się wyłączy.
Ale udało się! Ufff.

Wysiłek nieziemski, bo pulsometr Sigma pokazał, że spaliłem aż…5500 kcal.
Choć aplikacja Endomondo w tym samym czasie naliczyła niecałe 2800 kcal.
Różnica dość duża ale byłbym skłonny faktyczny wynik ustalić w granicach właśnie 4000-5000 kcal, bo pulsometr operuje bardziej zindywidualizowanymi danymi, co czyni pomiary dokładniejszymi.
Tak czy tak spaliłem raczej niemało.
Ogólnie więc mimo ogromnego zmęczenia, radość z wyniku jest wielka.

Czas na selekcję

Lato się skończyło.
Bezapelacyjnie.
No może poza tym w PZPN.
Czas, aby oddzielić ziarno od plew, okazjonalną przyjemność czy nawet lans od prawdziwej pasji.

Wraz z coraz gorszą pogodą, na ścieżkach rowerowych, na ulicach, na leśnych szlakach pozostaną tylko najwytrwalsi wielbiciele dwóch kółek, no i oczywiście Ci, którzy na rower wsiadają jedynie ze względów ekonomicznych.
Niniejszym więc ogłaszam:
Wiosenno-letnie wypady właśnie dobiegły końca.

Zaczynamy prawdziwą zabawę dla najwytrwalszych, dla tych, którzy uwielbiają jazdę w deszczu, w błocie, przy coraz niższej temperaturze.
Teraz dopiero zaczyna się zabawa...

Bieganie, czyli kubeł zimnej wody na głowę

Dzisiaj pokazałem co naprawdę potrafię i na co mnie stać.
To znaczy, nic nie pokazałem, bo stać mnie na niewiele.
Postanowiłem spróbować swoich sił w bieganiu, takim prawdziwym bieganiu, nie tylko do sklepu po piwo ale na, w miarę normalnym, dystansie. I była to absolutna życiowa inauguracja, bo jak sięgam pamięcią to nigdy ale to nigdy nie biegałem dla sportu czy dobrej kondycji.
Dystans cieniutki ale i taki był problemem.
I to bynajmniej nie kondycyjnym.
Jakież miałem wyobrażenia o swoich potencjalnych możliwościach w bieganiu, może nie z nadzieją na bicie rekordów ale na pokonanie choćby w "zdrowym" tempie 5-10km.
Przecież jeżdżę sporo na rowerze.
Często daję sobie wycisk.
W czym więc problem, gdy zamiast na pedały będę naciskał bezpośrednio na grunt?
Kondycyjnie wcale nie czuję się pokonany a nawet dość zadowolony z własnych możliwości.
Ale waga zrobiła swoje.
Już po pierwszych dwustu, trzystu metrach poczułem, że oba kolana lekko się buntują.
Z każdym kolejnym metrem, niestety pod górę, było coraz gorzej.
Jak nie bolały to sztywniały, na zmianę.
Próbowałem ograniczyć ruchliwość kolan, nadrabiając pracą stóp, korzystając głównie z mięśni łydek.
Na niewiele to się zdawało, bo za każdym razem, gdy lewe bądź prawe kolano przyjmowało na siebie, bagatela, 97kg, bałem się, żeby nie skończyło się to źle.

Ale zaliczone!
Momentami wolniej, w tempie prawie jak w nordic walkingu ale wiem przynajmniej na co się porwałem.
Wiem ile to wysiłku i jak istotnie różni się to na przykład od palenia kalorii na rowerze, czy nawet na bieżni.
A różni się cholernie.

(Prawie) szkoła przetrwania

Ależ cholernie ciężko dzisiaj było!
Niby nic nadzwyczajnego, choć "50km" zaliczone!
Super!

Podjazdy, po 10-12 stopni, przy wietrze prosto w twarz...przechlapane.

Dzisiaj, tak naprawdę, po raz pierwszy nabrałem głębokiej pokory do ostatnich "attemptów" Bartka Mejsnera i ogólnie do wszystkich, którzy brali udział w ostatnim ultramaratonie ULTRA-TRAIL DU MONT-BLANC.
Choć ja jeżdżę a oni biegają.
Przejechałem dzisiaj 50km, ale oni przebiegli ponad 100km.
Ja miałem trochę pod górkę i wiatr prosto w twarz, oni duuuuużo pod górkę i deszcz ze śniegiem plus temperatura parę stopni.
Mięśnie paliły mnie jak diabli, uczucie jak tuż przed bolesnym skurczem, musiałem naprawdę dobrze operować przerzutkami, nawet na prostych, by nie skończyło się kontuzją.
Trochę mądrzejszy po ostatnim naderwaniu mięśnia lewej łydki, nie walczyłem bezsensownie z wiatrem. Gdy tylko wiał tak mocno, że nie sposób było jechać szybciej niż 12-15km/h, redukowałem ale bez zwiększania kadencji, czekając na lepsze warunki.
Po raz pierwszy naprawdę było ciężko.
Miałem czas na wiele przemyśleń, o sensie tego, co robię, o samomotywacji, o wyższości techniki asocjacyjnej nad dysocjacyjną…
Taka mała szkoła, dzięki której parę błędów uda mi się w przyszłości unikać.